خدایا قلبم گرفته ، قلبم از نامردی ها گرفته ، قلبم از آدمای دو رویی که میگن دوست
دارن ولی در پشت چهر ه ی واقعیشان دروغی پنهان است گرفته ،قلبم از بی
معرفتی ها ، از خیانت هایی که میکنن و برای پنهان کاری هزاران دلیل دروغ
میارن ، از عشق های دروغی ، از حرفای به ظاهر زیبا ولی به دروغ گرفته

یک قلب مگر چقدر طاقت داره که بتونه همه را تحمل کنه و بخاطر عشق
ازشون گذشت کنه و چشمش را به روی واقعیت ها ببنده


این انصاف نیست ، این انصاف نیست که یه قلب پاک و ساده و سرشار از عشق که با بی
ریایی عاشق شده  وقلبش را که با عشق تقدیم کرده با چنین حالت هایی روبه رو بشه و ضربه ببینه اما کاری از دستش بر نیاد جزبا گریه ای که از چشمانش جاری میشود ، جز غمی کهبر چهره ی آنها مینشیند و شکستی که تا ابد در خاطر آن میماند


قلبم سخت گرفته ،کسی نیست که به حرفام گوش بده ، کسی نیست که بتونه محرم
قلب پر دردم باشه جز خدایم ، خدایا مرا از این همه رنج ، درد ، ناراحتی رهایم کن ، خدایا
، به حرفایم گوش کن، مرا از خاطرات تلخ نجاتم بده که دیگر خسته ام ، خود را به تو میسپارم ، که تویی آرامش روح و جانم

 دلتنگی من..

روز تنهایی من...
روز نیلوفری یاد تو بود
یاد لبخند نگاهت ...
یاد رویایی آغوش تو بود
روز تنهایی من...
چهره سرد زمین یخ زده بود
گره مردمک چشم تو باز
به نگاه شب تنهاییمان زل زده بود
روز تنهایی وغم.!
قدر دلتنگی من...
آســـمان پــیدا بود
.....
...
آخرین قطره اشکت ..
روی بیراهه ی ذهنم لغزید
یـــــــــاد بــــــاد....
یاد خاکستری بغض قدیمی
که در آغوش نگاه تو شکست
یادی از رنگ فراق
رنگی از...داد ســــکـوت!!!
.....
...
اشک من جاری شد...
جای تو خالی بود
جـــــــــای تـــــــــو ..
عکس تو در تاغچه ی کوچک قلبم خندید
شعر دلتنگی من سخت گریست
.....
...
روز تنهایی من...
بـــی تـــــــــــــو گذشت..
بــــی تـــــــــو نوشت.
بــــی تو شکست..

همه بغضشون گرفته چرا بارون نمی یاد؟             

لیلی مرد از غم دوری چرا مجنون نمی یاد؟

روی ماهش کجا پنهون شده اون رفته کجا؟

چرا از اون ور ابرا دیگه بیرون نمی یاد؟

نیتت رو واسه فال قهوه کردم عکس چشمهای قشنگت توی فنجون نمی یاد

منو کشتی تو با اون خنجر دوریت عجیبه

چرا از این دل دیوونه یه کم خون نمی یاد؟

مگه تو بی خبری دلمو پریشون می کنم

دل تو حتی واسه این دل مجنون نمی یاد  

دیروز شیطان را دیدم. در حوالی میدان بساطش را پهن کرده بود؛ فریب می‌فروخت. مردم دورش جمع شده‌ بودند،‌ هیاهو می‌کردند و هول می‌زدند و بیشتر می‌خواستند
توی بساطش همه چیز بود: غرور، حرص،‌دروغ و خیانت،‌ جاه‌طلبی و … هر کس چیزی می‌خرید و در ازایش چیزی می‌داد.
بعضی‌ها تکه‌ای از قلبشان را می‌دادند و بعضی‌ پاره‌ای از روحشان را. بعضی‌ها ایمانشان را می‌دادند و بعضی آزادگیشان را.
شیطان می‌خندید و دهانش بوی گند جهنم می‌داد. حالم را به هم می‌زد. دلم می‌خواست همه نفرتم را توی صورتش تف کنم.
انگار ذهنم را خواند. موذیانه خندید و گفت: من کاری با کسی ندارم،‌فقط گوشه‌ای بساطم را پهن کرده‌ام و آرام نجوا می‌کنم.
نه قیل و قال می‌کنم و نه کسی را مجبور می‌کنم چیزی از من بخرد. می‌بینی! آدم‌ها خودشان دور من جمع شده‌اند. جوابش را ندادم.
آن وقت سرش را نزدیک‌تر آورد و گفت‌: البته تو با اینها فرق می‌کنی.تو زیرکی و مومن. زیرکی و ایمان، آدم را نجات می‌دهد. اینها ساده‌اند و گرسنه.
به جای هر چیزی فریب می‌خورند. از شیطان بدم می‌آمد. حرف‌هایش اما شیرین بود. گذاشتم که حرف بزند و او هی گفت و گفت و گفت.
ساعت‌ها کنار بساطش نشستم تا این که چشمم به جعبه‌ای عبادت افتاد که لا به لای چیز‌های دیگر بود. دور از چشم شیطان آن را برداشتم و توی جیبم گذاشتم.
با خودم گفتم: بگذار یک بار هم شده کسی، چیزی از شیطان بدزدد. بگذار یک بار هم او فریب بخورد. به خانه آمدم و در کوچک جعبه عبادت را باز کردم.
توی آن اما جز غرور چیزی نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توی اتاق ریخت. فریب خورده بودم، فریب. دستم را روی قلبم گذاشتم،‌نبود!
فهمیدم که آن را کنار بساط شیطان جا گذاشته‌ام. تمام راه را دویدم. تمام راه لعنتش کردم. تمام راه خدا خدا کردم. می‌خواستم یقه نامردش را بگیرم.
عبادت دروغی‌اش را توی سرش بکوبم و قلبم را پس بگیرم. به میدان رسیدم، شیطان اما نبود. آن وقت نشستم و های های گریه کردم. اشک‌هایم که تمام شد،‌بلند شدم.
بلند شدم تا بی‌دلی‌ام را با خود ببرم که صدایی شنیدم، صدای قلبم را. و همان‌جا بی‌اختیار به سجده افتادم و زمین را بوسیدم. به شکرانه قلبی که پیدا شده بود